نویسنده سایت*سپیدار: از سایههای گذشته به دنیای جدید*
سپیدار از همان روزهای اول زندگی، در میان سایههایی مبهم چشم به دنیایی باز کرد که برایش امن نبود، اگرچه او با چشمانی کوچک و قلبی پر از امید، به روشنیهای دوردست خیره میشد.
روزهای اول پر از بیقراری و خانهبهدوشی بود. شبهایی که سرما تا عمق جانش میرسید و روزهایی که مادر با چشمانی خسته، به دنبال سرپناهی برای او میگشت. گاهی سایهای از امید میآمد، اما زود محو میشد. زندگی در گذر بود؛ مثل مسیری که هیچ نشانی از مقصد نداشت.
اما قصه سپیدار قصهای نیست که در تاریکی بماند. هر طلوع، فرصتی تازه بود و او در دل همان سایهها، آرامآرام یاد گرفت که چطور ریشه بدواند و بایستد و چگونه به سمت نوری که انتظارش را میکشید، قدم بردارد.
امیدی بیپایان در مسیر تحول و کشف، از دل تاریکیهای گذشته
دست سرنوشت کار خودش را کرد. در روزی که همه چیز ناامیدکننده به نظر میآمد، مادر و پدر سپیدار به کمپهای ترک اعتیاد منتقل شدند و سپیدار به بهزیستی منتقل شد و در مسیری نو قدم گذاشت؛ اگرچه هنوز هیچ تصوری از این مسیر جدید نداشت.
وقتی سپیدار وارد خانه آوا شد، تنها 7 سال داشت؛ اما چشمانش دنیاهای زیادی را دیده بود. دنیاهایی که هیچ کودکی نباید به آنها آشنا شود. در روزهایی که همه چیز برایش تاریک و بیرحم بود، خانه آوا به او وعدهی نور و آرامش داد. در این مکان جدید، سپیدار به آرمی نخستین قدمهایش را در دنیایی تازه برمیداشت.
اولین اقدام مهم خانهی آوا گرفتن شناسنامهی سپیدار بود؛ آنقدر از داشتن شناسنامه خوشحال شده بود که هر روز میآمد و میگفت:” میشه شناسنامهم رو بدین ببینم؟” شناسنامه نمادی از هویت جدیدش بود که از داشتن آن محروم مانده بود. انگار تماشای روزانهی شناسنامه به او یادآوری میکرد که وجود دارد، یک نام دارد، و مهمتر از هر چیزی، حق زندگی کردن دارد؛ حق خلق امید و رویا.
سپیدار دبستان را آغاز کرد. شروعی که او را از دنیای ناشناخته و پر از ترس گذشته به دنیای پر از شناخت و یادگیری منتقل میکرد. البته این مسیر آسان نبود. سپیدار دچار اختلال نقص توجه و بیشفعالی بود. مشکلی که مدتها با آن دست و پنجه نرم کرده بود اما تا قبل از ورود به خانه آوا کسی به آن توجه نکرده بود. ولی این مشکلات نمیتوانستند نور و شادابی که در دل سپیدار ما نهفته بود را خاموش کنند. با درمانهای دارویی و کار درمانی، سپیدار کم کم توانست بر مشکلاتش غلبه کند.
در خانه آوا، بازی، یادگیری و کشف دنیاهای جدید بخش جداییناپذیر زندگی سپیدار شد. او در کنار دیگر بچهها، شکل تازهای از بازی و خنده را کشف کرد. چشمانش همیشه پر از شور و اشتیاقی بود که از تمام وجودش میجوشید. هر بازی برای سپیدار یک چالش بود؛ فرصتی برای کشف، تجربه و یادگیری. بازیهای فکری، هر بار به او نشان میداد که در دنیای بزرگتر هم همیشه راهحلی وجود دارد؛ فقط باید آن را پیدا کرد.
او حالا با اشتیاق غذا میخورد؛ گویی هر لقمه برایش یک تجربه جدید است؛ تجربه لمس زندگی. هر غذایی که میچشد، برای او یک کشف جدید است؛ کشف طعمها، رنگها و آواها سرچشمهی تازهای از لذت و خوشحالیاست. این همان اشتیاق به تجربه و آزمایش است که در دنیای بزرگتر او هم وجود دارد.
آوا خانهایست پر از محبت، درک و حمایت. جایی که سپیدار میآموزد تا به آیندهاش نگاه کند و رویاهایش را بسازد. این روزها که سپیدار در خانه آوا زندگی میکند، قلبش پر از امید و دنیایش روشنتر از همیشه است. در اینجا از سپیدار حمایت میشود تا در تحصیل پیشرفت کند و استعدادها و علاقهمندیهای خود را کشف کند و در کنار فعالیتهای مختلف، سپیدار در تلاش است تا استقلال را بیاموزد.
*بازگشتی که نبود*
پدر و مادر سپیدار خواستار بازگشت دخترشان شدند و آوا برای تامین نیازهایشان خانه و وسایلی فراهم کرد. اما خیلی زود، اعتیاد دوباره روزهای آنان را بلعید. خانه فروخته شد، امیدها دود شد و اینبار سپیدار برای همیشه از آنها جدا شد.
